سیاست امنیتی پاکستان در قبال افغانستان سال‌هاست که با اتهام «دخالت مستقیم و غیرمستقیم» همراه بوده است. اما عبور از مرزها و انجام حملات هوایی در عمق پایتخت، نشانه‌ای از تغییری نگران‌کننده در این الگو است؛ تغییری که می‌تواند منطقه را وارد مرحله‌ای خطرناک‌تر کند.

در سیاست جهانی اغلب تصور می‌شود که قدرت در زرادخانه‌ها، پایگاه‌های نظامی و بودجه‌های دفاعی خلاصه می‌شود. اما تاریخ بارها نشان داده است که نیروی دیگری نیز وجود دارد؛ نیرویی که نه در تسلیحات بلکه در اراده جمعی ملت‌ها نهفته است. این همان قدرتی است که گاه می‌تواند محاسبات پیچیده نظامی و ژئوپلیتیک را دگرگون کند.

در سیاست بین‌الملل گاهی یک رخداد کوتاه می‌تواند کل صفحه بازی را تغییر دهد؛ لحظه‌ای که توازن‌ها جابه‌جا می‌شود و بازیگران مجبور می‌شوند محاسبات تازه‌ای انجام دهند. انتخاب آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای به عنوان سومین رهبر جمهوری اسلامی ایران از همین جنس تحولات است.

به نظر می‌رسد که پاکستان در هدفی بلندمدت، هم علاقه و هم ماموریت دارد تا سلاح‌های آمریکایی را در افغانستان محو کند. هدفی مشترک بین آمریکا و پاکستان با توجه به اینکه ترامپ بارها چشم حسد و طمع خود را به این سلاح‌ها دوخته بود و از طرفی هم این امکانات، میزان موازنه قدرت بین پاکستان و افغانستان را تعیین می‌کند.

دیپلماسی آمریکا از همان آغاز شکل‌گیری‌اش با تناقض میان اعلامِ تعهد و عملِ واقعی مواجه بوده است. پس از جنگ جهانی اول، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون برای پیروزی در انتخابات شعار صلح می‌داد، اما کنگره آمریکا امضای پیمان ورسای و عضویت آمریکا در جامعه ملل را رد کرد، اقدامی که باعث تضعیف نظام صلح پساجنگ شد و به شکست اهداف ویلسون انجامید.

آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای در روایت حامیانش نه صرفاً یک رهبر سیاسی، بلکه معمار یک چارچوب فکری است که سیاست منطقه‌ای ایران را شکل داده است. این چارچوب بر سه محور استوار بوده: استقلال راهبردی، مخالفت با هژمونی غرب و حمایت از بازیگران همسو در منطقه.

در حالی که دیپلمات‌ها در هوتل‌های مجلل ژنو از پیشرفت بی‌سابقه و جدیت برای احیای توافقات هسته‌ای سخن می‌گفنتد، غرش جت‌های جنگنده و صدای انفجار در تهران، سیاست خارجی جنگ‌طلب واشینگتن و متحدانش را به نمایش گذاشت.

در روایت رسمی غرب، «مقاومت و انقلاب‌های اسلامی» اغلب مترادف با افراط‌گرایی، خشونت یا عقب‌ماندگی معرفی می‌شود. این روایت، ساده‌سازی آگاهانه‌ی پدیده‌ای پیچیده است. اگر از سطح واژه‌ها پایین‌تر برویم و به تجربه‌ی زیسته‌ی جوامع اسلامی نگاه کنیم، تصویر متفاوتی آشکار می‌شود.

در جهانی که نیروهای بزرگ و کوچک دائماً در حال بازی با «اعتماد» و «نفوذ» هستند، تصمیم‌های کوچک مانند اجازه دادن یا ندادن استفاده از آسمان، می‌تواند پیامدهایی بسیار فراتر از آنچه در ظاهر به‌نظر می‌رسد داشته باشد.

پیروزی ایران در جنگ 12 روزه باعث شد برخی کشورهای غربی و رژیم اسرائیل، نتوانند اهداف استراتژیک خود را در میدان عملیاتی محقق کنند. در نتیجه، تمرکز آن‌ها به سمت ایجاد آشوب داخلی، تحریک افکار عمومی و پروژه‌های رسانه‌ای برای کاهش ثبات داخلی ایران منتقل شد.

جهان امروز را اگر بخواهی بفهمی، نباید فقط اسناد حقوقی را بخوانی؛ باید صحنه را ببینی. صحنه‌ای که در آن بازیگران قدرتمند متن را می‌نویسند، نور را تنظیم می‌کنند، و قانون، این دکور پرطمطراق، فقط نظاره‌گر باقی می‌ماند.

اخیراً بازداشت یکی از اعضای گروه داعش در نزدیکی خط دیورند بار دیگر نشان داد که مراکز و پایگاه‌های اصلی این گروه در خاک پاکستان فعالیت دارند.

مراسم قرعه‌کشی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ در واشنگتن معمولاً باید یک رویداد ورزشی بی‌حاشیه می‌بود  اما حضور دونالد ترامپ و اهدای نخستین «جایزه صلح فیفا» به او، کل فضای برنامه را به صحنه‌ای سیاسی و بحث‌برانگیز تبدیل کرد. واکنش‌ها تنها به دنیای فوتبال محدود نماند و به سرعت به رسانه‌ها، تحلیل‌گران و حتی سیاست‌مداران کشیده شد؛ بسیاری این اقدام را «نمایشی عجیب و بی‌سابقه» توصیف کردند.

حادثه رحمان الله لکنوال نمونه‌ای واضح از بازتولید خشونت است، زیرا نشان می‌دهد افرادی که در گذشته به‌عنوان ابزار سیاست‌های امنیتی - خارجی و نیابتی آمریکا عمل کرده‌اند، می‌توانند در آینده، به شکل غیرمستقیم یا حتی مستقیم، همان خشونت را علیه خودِ کشور بازگردانند.

در روزهای اخیر، گزارش‌هایی پدید آمده مبنی بر بازداشت و تهدید به اخراج اجباری چند خبرنگار و کارمند رسانه‌ای افغان در اسلام‌آباد. طبق خبرِ منتشر شده توسط نی، حمایت کننده رسانه‌های آزاد افغانستان، تنها در ۲۴ ساعت گذشته پنج خبرنگار و کارمند رسانه‌ای بازداشت و در اردوگاه‌های موقت نگهداری شده‌اند؛ اقدامی که به گفته این نهاد، مقدمات اخراج اجباری آن‌ها را فراهم می‌کند.

در گفتمان رسمی غرب، «حقوق زن» یکی از ستون‌های اصلی تمدن، معیار پیشرفت و ابزار سنجش سطح دموکراسی معرفی می‌شود. کشورهایی مانند فرانسه خود را پیشگام آزادی، برابری و مدافع سرسخت کرامت انسانی زنان می‌دانند. اما واقعیت‌های میدانی در این کشورها تصویری متفاوت و نگران‌کننده ارائه می‌کند؛ تصویری که نشان می‌دهد فاصله میان شعار و عمل از همیشه بیشتر است.

در حالی‌که مذاکرات استانبول می‌توانست فرصتی برای تقویت اعتماد و یافتن راه‌حل‌های مشترک میان افغانستان و پاکستان باشد، هیأت پاکستانی با طرح خواست‌هایی دور از واقعیت، فضای گفت‌وگو را متشنج ساخت. در شرایطی که امارت اسلامی بر حل اختلافات از مسیر دیپلماسی تأکید دارد، اسلام‌آباد باید به‌جای فرافکنی، به درمان بحران‌های عمیق داخلی خود بپردازد.

یادداشت رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان به مناسبت مراسم رونمایی از مجسمه والرین پادشاه رم در قالب رویداد «شب ایران» و با شعار «دوباره در مقابل ایران زانو خواهید زد»

در پنج‌شنبه شب، هشتم عقرب (مطابق ۳۰ اکتبر ۲۰۲۵)، نوجوانان تیم ملی زیر ۱۷ سال فوتسال افغانستان، نقشی فراتر از یک مسابقه‌ی ورزشی ایفا کردند؛ آنگونه که گفته‌اند، این تیم با عملکردی چشمگیر در فینال رقابت‌های آسیایی، نه تنها یک عنوان قهرمانی را کسب کرد که فرصتی ارزشمند برای بازنمایی افغانستان در صحنه بین‌المللی ایجاد کرد.

اسلامی که غرب طالب آن است، زدودن احکام واقعی اسلام و محبوس‌سازی آن در کنج مساجد و ذهن‌های فردی است.