بیست‌ونهم میزان، روز ملی زبان ازبکی، فرصتی برای پاسداشت یکی از زبان‌های مهم افغانستان و یادآوری اهمیت تنوع قومی، زبانی و فرهنگی در این کشور است.

مبارزه با فقر، نه با شعار و نه با کمک‌های مقطعی، بلکه با ایجاد فرصت‌های واقعی، حفاظت از کرامت انسانی و فراهم ساختن امکان مشارکت همه شهروندان در زندگی اقتصادی تحقق می‌یابد.

توماس پیکتی، اقتصاددان فرانسوی، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی جهان، از آینده‌ای سخن می‌گوید که در آن سلطه قدرت‌های بزرگ، به‌ویژه امریکا، با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.

با رسیدن لوله‌های گاز تاپی به دروازه‌های شهر هرات، امیدواری‌ها برای دسترسی به گاز طبیعی و استفاده از آن در خانه‌ها افزایش یافته است. در کنار این موضوع، بسیاری از خانواده‌ها به فکر گازکشی خانه‌های خود هستند تا در صورت فراهم‌شدن امکان توزیع گاز، بتوانند از این انرژی برای پخت‌وپز و گرم‌کردن خانه استفاده کنند.

با گذشت سه سال از آغاز عملیات «طوفان الاقصی»، تحولات منطقه شاهد تغییرات گسترده‌ای در موازنه میان محور مقاومت و جبهه امریکا و رژیم صهیونیستی بوده است.

هر سال ۱۰ اکتوبر برابر با هفدهم میزان، روز جهانی بهداشت روان، فرصتی برای توجه دوباره به یکی از مهم‌ترین نیازهای انسان برگزار می‌شود؛ نیازی که با وجود اهمیت آن، در بسیاری از جوامع هنوز در حاشیه قرار دارد.

سه سال پس از آن روز، پرسش اصلی دیگر تنها این نیست که چه کسی در میدان جنگ پیروز شده است؛ پرسش بزرگ‌تر این است که جامعه جهانی چه درسی از این بحران گرفته و کشورهای اسلامی تا چه اندازه حاضرند از حمایت لفظی فراتر بروند.

 افغانستان نیز برای ساختن آینده‌ای بهتر، بیش از هر زمان دیگری به آموزگارانی نیاز دارد که بتوانند دانش و تجربه خود را به نسل جوان منتقل کنند و زمینه رشد علمی و فکری کشور را فراهم سازند.

رویداد ادبی «از هرات تا نیشابور؛ نوای شعر فارسی» پایان یافت؛ اما آنچه در این برنامه آغاز شد، میتواند فراتر از یک شب شعر، سرآغاز فصل تازه‌ای در روابط فرهنگی افغانستان و ایران باشد .

عراق و افغانستان، با وجود تفاوت‌های تاریخی و سیاسی، دو نمونه مهم از تجربه ملت‌هایی هستند که حضور نظامی آمریکا را در سرزمین خود تجربه کردند. در هر دو کشور، مسئله حاکمیت ملی و حق تعیین سرنوشت به یکی از محورهای اصلی مناقشه تبدیل شد؛ مناقشه‌ای که پیامدهای آن هنوز در ساختار سیاسی، اقتصادی و امنیتی منطقه قابل مشاهده است.

افغانستان ظرفیت‌های زیادی در بخش گردشگری دارد، اما تبدیل این ظرفیت‌ها به یک صنعت واقعی، نیازمند برنامه‌ریزی، سرمایه‌گذاری، حفاظت از میراث، آموزش نیروی انسانی و معرفی درست کشور است.

نقش آمریکا و متحدانش در بسیاری از تحولات نظامی معاصر، موضوع بحث‌های گسترده سیاسی و دانشگاهی بوده است. برخی این حضور را عامل حفظ نظم جهانی می‌دانند و برخی دیگر آن را از عوامل گسترش تنش‌ها و جنگ‌ها ارزیابی می‌کنند. آنچه مسلم است، این است که صلح واقعی تنها زمانی تحقق می‌یابد که همه کشورها، به‌ویژه قدرت‌های بزرگ، خود را در برابر قوانین بین‌المللی مسئول بدانند.

پرسش نهایی همین است: اگر حقوق بشر برای همه است، آیا قدرت‌های بزرگ نیز حاضرند خود را در برابر همان معیاری قرار دهند که برای دیگران مطالبه می‌کنند؟

بریکس در سال‌های اخیر از یک چارچوب محدود همکاری میان چند اقتصاد بزرگ به مجموعه‌ای گسترده‌تر تبدیل شده و اکنون می‌کوشد خود را به‌عنوان یکی از ستون‌های معماری جدید اقتصاد جهانی معرفی کند.

یک واقعیت در حال آشکار شدن است: معادله قدرت در غرب آسیا دیگر تنها در پایتخت‌ها و میدان‌های جنگ تعیین نمی‌شود؛ گلوگاه‌های دریایی نیز به ابزار قدرت تبدیل شده‌اند. باب‌المندب با حضور انصارالله می‌تواند به یکی از مهم‌ترین اهرم‌های این نظم جدید تبدیل شود؛ اهرمی که پیامدهای آن از سواحل یمن بسیار فراتر خواهد رفت.

در جامعه‌ای که سال‌ها جنگ را تجربه کرده است، باید فرهنگ جدیدی از حل اختلاف شکل بگیرد؛ فرهنگی که در آن عقب‌نشینی از ادبیات تند، نشانه ضعف تلقی نشود. اگر وزارت عدلیه و مسئولان حوزه و تلویزیون تمدن بتوانند به یک تفاهم برسند، هیچ طرفی بازنده نخواهد بود. برعکس، برنده اصلی جامعه افغانستان خواهد بود؛ جامعه‌ای که می‌بیند اختلاف می‌تواند بدون تبدیل‌شدن به بحران حل شود.

برای افغانستان، حفاظت از هوای پاک باید بخشی از نگاه بلندمدت به توسعه و سلامت جامعه باشد؛ زیرا محیط زیست سالم نه یک امتیاز، بلکه یکی از پایه‌های زندگی سالم، اقتصاد پایدار و آینده‌ای امن برای مردم است.

برای حزب‌الله، ارتفاعات جنوب لبنان بخشی از محیط جغرافیایی است که در آن مفهوم «عمق دفاعی» اهمیت پیدا می‌کند. حفظ حضور و نفوذ در چنین مناطقی، از منظر این حزب، با توانایی حفظ پیوستگی جغرافیایی و جلوگیری از گسترش نفوذ رقیب ارتباط دارد.

دو دهه جنگ و حضور نظامی غرب، افغانستان را با هزاران قربانی، میلیون‌ها انسان آسیب‌دیده، زیرساخت‌های فرسوده و مشکلات عمیق اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو کرد؛ میراثی که نشان می‌دهد این حضور بیش از آن‌که امنیت و ثبات پایدار به همراه داشته باشد، ویرانی و بی‌ثباتی برجای گذاشت.

قرآن کریم در توصیف جامعه مؤمنان می‌فرماید: «اَشِّداءُ عَلَی الکُفّارِ، رُحَماءُ بَینَهُم»؛ این آموزه می‌تواند به عنوان یکی از اصول مهم در تنظیم روابط مسلمانان مورد توجه قرار گیرد.