تصمیم اخیر کابینه رژیم صهیونیستی برای به رسمیت شناختن وقایع سال ۱۹۱۵ به عنوان «نسل‌کشی ارامنه» در شرایطی اتخاذ شد که این رژیم همچنان با انتقادهای گسترده بین‌المللی درباره نسل‌کشی در غزه روبه‌رو است.

در جنوب لبنان، واژه «آتش‌بس» معنایی متفاوت از آنچه در فرهنگ دیپلماسی تعریف شده پیدا کرده است. روی کاغذ، جنگ متوقف شده است؛ اما در روستاهای مرزی، صدای حملات هوایی، نگرانی ساکنان و حضور نیروهای نظامی نشان می‌دهد که پایان درگیری هنوز بیشتر یک اعلام سیاسی است تا واقعیتی در میدان.

جنگ میان ایران و ائتلاف آمریکا و اسرائیل، اگرچه هنوز درباره تمامی ابعاد نظامی، سیاسی و دیپلماتیک آن بحث ادامه دارد، اما بدون شک یکی از مهم‌ترین آزمون‌های قدرت در خاورمیانه معاصر به شمار می‌رود. این رویارویی نه تنها یک برخورد میان دو ارتش، بلکه برخورد میان دو دیدگاه درباره نظم منطقه‌ای بود.

برای افغانستان، تبدیل شدن به یک مسیر ارتباطی می‌تواند منابع درآمدی جدید ایجاد کند، فرصت‌های اقتصادی بسازد و وابستگی کشور به کمک‌های خارجی را کاهش دهد.

در تحولات پیچیده و پرشتاب منطقه غرب آسیا، مفهوم امنیت دیگر محدود به مرزهای جغرافیایی کشورها نیست. تجربه دهه‌های اخیر نشان داده است که ناامنی در هر نقطه از منطقه می‌تواند به سرعت به سایر کشورها سرایت کند و ثبات جمعی را با چالش مواجه سازد.

در روزگار پرآشوب معاصر که جهان اسلام بیش از هر زمان دیگری به الگوهای وحدت‌آفرین، عقلانیت دینی و مرجعیت مسئولیت‌پذیر نیازمند است، نام آیت‌الله العظمی شیخ محمد اسحاق فیاض(ره) به عنوان یکی از برجسته‌ترین مراجع جهان تشیع، یادآور شخصیتی است که دانش، اخلاق، خدمت اجتماعی و تعهد به مصالح امت اسلامی را در عالی‌ترین سطح با یکدیگر پیوند زده است.

مولانا فضل‌الرحمن یکی از چهره‌هایی است که در سال‌های اخیر بارها سیاست امنیتی دولت پاکستان را زیر سؤال برده است. او به جای تمرکز بر متهم کردن همسایگان، بر ضرورت بازنگری در سیاست‌های داخلی و گفت‌وگو با گروه‌های مختلف تأکید کرده است.

مسئله فلسطین و مبارزه با تفکر غرب در بیش از هفت دهه گذشته به یکی از مهم‌ترین موضوعات جهان اسلام تبدیل شده است. در این میان، شماری از رهبران سیاسی، دینی و نظامی با حمایت از آرمان فلسطین و مقابله با «استکبار جهانی» خوانده می‌شود، نقش برجسته‌ای در شکل‌دهی به افکار عمومی مسلمانان ایفا کرده‌اند.

آنچه در بیروت رخ داد، ممکن است در آینده به عنوان یکی از نمونه‌های مهم تأثیر بازدارندگی، فشار دیپلماتیک و موازنه قدرت بر تصمیمات نظامی در خاورمیانه مورد مطالعه قرار گیرد.

شاید بزرگ‌ترین پرسش امروز این باشد که آیا آینده منطقه بر محور عدالت و حقوق ملت‌ها شکل خواهد گرفت یا همچنان تحت تأثیر محاسبات قدرت‌های خارجی باقی خواهد ماند. پاسخ این پرسش، سرنوشت توافق ابراهیمی و بسیاری از معادلات خاورمیانه را تعیین خواهد کرد.

نشانه‌های موجود حاکی از آن است که کابل در مسیر شکل‌دهی به هویتی جدید در عرصه ژئوپولیتیک منطقه قرار گرفته است؛ هویتی که بر اقتدار، بازدارندگی و تعامل منطقه‌ای استوار است.

در سال‌های اخیر، صنعت گردشگری در افغانستان به‌تدریج نشانه‌هایی از رشد را نشان داده است. ورود گردشگران خارجی به برخی ولایت‌های کشور و افزایش علاقه جهانگردان به بازدید از طبیعت، آثار تاریخی و فرهنگ افغانستان، بیانگر آن است که این کشور می‌تواند در آینده به یکی از مقاصد مهم گردشگری منطقه تبدیل شود.

در شرایطی که جهان اسلام با چالش‌های سیاسی و اجتماعی فراوان روبه‌رو است، توجه جدی به عنصر وحدت در موسم حج می‌تواند زمینه‌ساز نزدیکی دل‌ها و کاهش اختلافات میان مسلمانان شود.

نسل امروز بیشتر از هر زمان دیگر به درک مشترک، عدالت اجتماعی و مشارکت ملی نیاز دارد؛ نه به شعارهایی که بذر دشمنی را میان هم‌وطنان می‌پاشد.

شاید مهم‌ترین پیام حج امروز همین باشد: این‌که ایمان، اگر از مسئولیت اجتماعی و حساسیت نسبت به رنج انسان‌ها جدا شود، به آیینی تهی بدل خواهد شد. در جهانی که تصاویر کودکان کشته‌شده در غزه هر روز منتشر می‌شود، سکوت دیگر صرفاً سکوت نیست؛ بلکه نوعی موضع‌گیری سیاسی و اخلاقی است.

آنچه امروز در رفتار آمریکا دیده می‌شود، تنها یک اختلاف تاکتیکی دربارهٔ ایران نیست؛ بلکه نشانه‌ای از تحول عمیق در ساختار قدرت جهانی است. ایالات متحده دیگر نمی‌تواند مانند گذشته صرفاً با اتکا به قدرت نظامی، نظم منطقه‌ای را مطابق خواست خود شکل دهد.

تکمیل کارهای ابتدایی سرک واخان و وصل‌شدن افغانستان به چین از طریق مسیر زمینی، یکی از مهم‌ترین تحولات زیربنایی در سال‌های اخیر به‌شمار می‌رود.

برخلاف بسیاری از ویروس‌های واگیردار، انتقال انسان به انسان در هانتا بسیار نادر است.

از همان ابتدای پیروزی ترامپ در دور دوم ریاست جمهوریش، او برنامه‌ی تلفیق الگوی پوتین-نتانیاهو را برای دوام قدرت خود در امریکا آغاز کرد. پوتین برای ترامپ نماد یک شخصیت کاریزماتیک هوشمند است که توانسته با زیرکی در بطن قانون اساسی روسیه، جایی برای تداوم قدرت خود باز کند و نتانیاهو برای ترامپ شخصیت بی پروای‌ست که بدون توجه به ساختارها و ارزشهای اخلاقی و حقوقی جهان، مسیرش را با لجاجت دنبال میکند.

آنچه در ماجرای ناوگان صمود رخ داد، تنها یک حادثه دریایی نیست، بلکه بخشی از یک روند بلندمدت است که در آن تقابل میان امنیت و انسانیت به شکل مداوم بازتولید می‌شود. هر بار این تقابل در قالبی جدید ظاهر می‌شود، اما ساختار اصلی آن تغییر نمی‌کند.