کودتای هفتم ثور ۱۳۵۷، که در تاریخ معاصر افغانستان توسط چپی ها و کمونیستان و یا طرفداران آنها به عنوان انقلاب ثور شناخته می‌شود، تنها یک تغییر قدرت سیاسی نبود؛ بلکه نقطه عطفی بود که مسیر یک کشور را از روند تدریجی تحول به سوی یک چرخه طولانی از بی‌ثباتی و خشونت سوق داد.

ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت هرات در پیامی به مناسبت ۲۶ دلو، سالروز خروج نیروهای اتحاد جماهیر شوروی پیشین از افغانستان، این روز را نمادی از فداکاری و ایستادگی مردم افغانستان در دفاع از استقلال کشور عنوان کرد.

در روایت رسمی غرب، «مقاومت و انقلاب‌های اسلامی» اغلب مترادف با افراط‌گرایی، خشونت یا عقب‌ماندگی معرفی می‌شود. این روایت، ساده‌سازی آگاهانه‌ی پدیده‌ای پیچیده است. اگر از سطح واژه‌ها پایین‌تر برویم و به تجربه‌ی زیسته‌ی جوامع اسلامی نگاه کنیم، تصویر متفاوتی آشکار می‌شود.

در دو قرن اخیر، بسیاری از خیزش‌های جهان اسلام واکنشی به سلطه خارجی و حکومت‌های وابسته بوده‌اند؛ از جهاد مردم افغانستان در برابر اشغال تا انقلاب اسلامی ایران، روایت مشترک دفاع از هویت، سرزمین و کرامت انسانی است.

شش جدی سال 1358، سالروز اشغال افغانستان توسط ارتش اتحاد جماهیر شوروی، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ لحظه‌ای است که سرنوشت افغانستان از اتاق‌های تصمیم‌گیری داخلی بیرون کشیده شد و به صفحه شطرنج قدرت‌های جهانی پرتاب گردید. این پادکست، روایت تانک‌ها نیست؛ روایت شکافی است که در حاکمیت، جامعه و روان جمعی افغان‌ها ایجاد شد و هنوز هم بسته نشده است. شش جدی را نه برای تکرار شعارها، بلکه برای فهم ریشه‌های یک زخم تاریخی می‌شنویم.

امارت اسلامی افغانستان به مناسبت چهل‌وششمین سالگرد تجاوز ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی سابق به افغانستان، با صدور اعلامیه‌ای این رویداد را محکوم کرده و آن را یکی از مقاطع سرنوشت‌ساز در تاریخ مبارزات مردم افغانستان دانسته است.

۲۶ دلو  مصادف است با روز خروج قشون سرخ شوروی سابق از افغانستان. سربازان اتحاد جماهیر شوروی پس از ده سال جنگ در سال ۱۳۶۷ از افغانستان بیرون شدند. این جنگ میلیون ها کشته، زخمی و آواره بر جا گذاشت.

اگر به واکاوی سه تجاوز صورت گرفته در صد و اندی سال گذشته بپردازیم، هیچ یک بدون همکاری اقلیتی خودفروخته که توسط اشغالگران، حکومت ها را هم در دست گرفته بودند، ممکن نبوده است.

اسماعیل خان، فرمانده جهادی در غرب افغانستان در گردهمایی که به مناسبت قیام 24 حوت هرات برگزار شده بود، مردم را به بیداری و حفظ یکپارچگی در گفتگوهای صلح دعوت کرد.