سلاح هایت را پس نمی‌دهیم؛ اگر مردی بگیر!

ترامپ به تازگی و دوباره گفته است که از اینکه تجهیزات نظامی آمریکایی در اختیار قوای حکومت افغانستان قرار دارد خشمگین می‌شود.

او همچنین از ایلان ماسک خواسته تا در برابر پول این تجهیزات را پس بگیرد.

صرف نظر از قوانین حاکم در وضعیت جنگی که هرچه از امکانات رقبای جنگ در میدان نبرد باقی می‌ماند جزء تصرفات جناح پیروز خوانده می‌شود، ترامپ یا دولت وقت آمریکا باید به این قضایا در زمانی که بازنده از افغانستان خارج میشد، فکر می‌کرد.

در آن زمان قوای آمریکایی تنها به فکر نجات جان خود از کشوری که آن را اشغال کرده بودند، قرار داشتند.

فرار سراسیمه و شبانه روزی آمریکایی‌ها که نماد و نشانه‌اش هم فلم و عکس‌های فراوانی است که از میدان هوایی کابل به جا مانده، نشان می‌دهد که در آن وقت، سربازان آمریکایی تنها آرزویشان این بود که سالم به خانه برگردند.

علاوه بر این چرا به این فکر نمی‌کنند که مبنا و ریشه اصلی مذاکراتشان با ا.ا برای نجات جان سربازان اشغالگر و فرار از جهنم اشغالگران، یعنی افغانستان بود؛ آمریکا در آن وقت به بردن سلاح و امکاناتش فکر نمی‌کرد.

اما اگر به نوعیت سلاح و امکاناتی که از آمریکایی‌ها به جا مانده نگاه کنیم، نه این تجهیزات از ابزارآلات نظامی هسته‌ای است و نه هم از سلاح‌های پیشرفته آمریکایی.

این تجهیزات که بارزترین شان مانند موترهای رنجر با برند فورد، تانک‌های هاموی و تفنگ‌های M4 و نسخه های مشابه‌اش است.

برای افغانستان نه جت‌های جنگی و نه هم سلاح‌های لیزری و فوق پیشرفته باقی مانده که بخواهد این چنین فخر فروشی کند.
تجهیزات به جا مانده از سری ابزارهای منقضی شده آمریکایی در ده‌های هشتاد و یا نهایتا نود میلادی است که در اختیار نظام پیشین قرار داده بود؛ امکاناتی که نسخه‌های مشابه‌اش در بازارهای سلاح فروشی کویته پاکستان با اندکی کلدار ساخته شده است.

با این حال حرف اصلی این ها نیست و ترامپ با بهانه گیری‌های اخیر خود به افغانستان، سودای باجگیری دارد که زهی خیال باطل.

جدا از حکومت افغانستان، این مردم هم هستند که می‌دانند هرگونه ارتباط با آمریکا چیزی جز سرافکندگی و ذلت را به دنبال ندارد.