رئیسالوزرای امارت اسلامی اعتمادنامه سفیر بلاروس را پذیرفت
یازدهمین دور نشست امنیتی هرات توسط مرکز مطالعات استراتژیک افغانستان در شهر دوشنبه پایتخت تاجیکستان برگزار شد و در آن مخالفان امارت اسلامی افغانستان گرد هم آمدند و به مسائل افغانستان پرداختند.
در این نشست از تهدیدهای نظامی گرفته تا سیاه نمایی های زیادی از جانب نه تنها مهمانان مخالف حکومت فعلی افغانستان بلکه حتی از جانب برگزارکننده همایش هم انجام شد و حتی کار به جایی رسید که میزبان و مهمان هر دو در سودای سقوط حکومت، از برنامه های خود زیر نام “پسا طالبان” حرف زدند.
یکی از مهم‌ترین مباحث مطرح شده از جانب محمد اسماعیل خان، فرمانده پیشین جهادی در غرب افغانستان بود که مطرح ساخت: «مخالفان طالبان بیشتر از گذشته در حال نزدیک شدن به یکدیگر هستند و در صورت نتیجه ندادن مذاکره، مثل گذشته به شیوه‌هایی رجوع خواهند کرد تا افغانستان را از این شر نجات دهند.»
در کنار او محمد علم ایزدیار، معاون سنای پیشین افغانستان هم طبلی مشابه نواخت و گفته است: «جبهه مقاومت ملی از تمام گزینه‌ها از جمله گزینه جنگ برای نجات مردم ما و کشورما در برابر طالبان استفاده می‌کند.»
نزدیکی‌های خیلی دور
این دو سخن از جمله مهم‌ترین مواضع و صحبت‌های مهمانان یازدهمین دور نشست امنیتی هرات بود؛ صحبت‌هایی که بوی جنگ و خونریزی مجدد را به مشام می‌رساند؛ در این صحبت‌ها از نزدیک شدن هرچه بیشتر مخالفان حکومت فعلی افغانستان سخن به میان آمده است اما این نزدیکی در زمان اشغال 20 ساله افغانستان بیشتر از زمان فعلی بود و نه تنها کار به جایی نرسید بلکه شدیدترین ضربات را به مردم وارد آورد؛ مخالفان امروز دقیقا افرادی هستند که در زمان انتخابات های ریاست جمهوری نظام پیشین و دیگر زد و بندها بر سر قدرت سیاسی و اقتصادی، با یکدیگر نبرد میکردند.
علاوه بر این موارد مردان میدان و گزینه داران نظامی یازدهمین نشست امنیتی هرات در اسد سال 1400 هم توان و اراده خود را به خوبی نشان دادند و مشخص شد که تا چه سطحی توانایی مقابله نظامی دارند؛ به خوبی در ذهن مردم افغانستان باقی مانده است که اسماعیل خان پس از شکستش در هرات، مورد تمسخر عطامحمد نور در بلخ قرار گرفت و نور در نواری ویدئویی گفت: “ما مقابله را با طالبان ادامه میدهیم و خدا آن روز را نیاورد که مثل بقیه تسیلم شویم.”
در نهایت هم همین آقای نور بود که پس از ساعاتی از انتشار همین نوار ویدئویی پا به فرار گذاشت و به ازبکستان گریخت.
آیا مردم هم به شما نزدیکند؟
پرسش اساسی از آقای اسماعیل خان اینجاست که سخن از کدام نزدیکی مخالفان می‌زند؟ مخالفت برای چه؟ برای آغاز جنگی جدید برای افغانستان و مردم خسته اش یا نزدیکی برای تصاحب قدرت؟ این نزدیکی برای مردم است یا کسب قدرت؟
این نزدیکی تصنعی مخالفان خبر از موافقت با خونریزی و جنگ‌های خانمانسوزی می‌دهد که مردم افغانستان دیگر تحملش را ندارند؛ در این گونه نزدیکی‌ها روی خون جوانان افغانستان حساب شده است.
اگر از مردم پرسیده شود چه میخواهند آنان به یقین با هرچیزی به جز جنگ موافقند و در پاسخ می‌گویند در 800 روز گذشته به امنیت پایدار کشور عادت کرده اند؛ به دالر 69 افغانی عادت کرده اند؛ به روان و آسان بودن امور اداری عادت کرده اند؛ به ساخت و ساز فوری و با کیفیت شهرهایشان عادت کرده اند؛ به نبود گروگانگیری‌ها و سرقت‌های مسلحانه عادت کرده اند؛ به این عادت کرده‌اند تا در هر هفته یا ماه خبر از بهره‌برداری معادنی در کشورشان را بشنوند که تا کنون از آن بی اطلاع بودند و در نهایت میخواهند مثل بسیاری از کشورهای دنیا به نبوییدن بوی باروت و نشنیدن صدای مرمی هم عادت کنند.
