هلال احمر افغانی در غرب کشور: بیش از نیم میلیون بیمار تحت درمان و هزاران خانواده زیر پوشش کمک‌های بشردوستانه

در مراسمی به مناسبت هفتهٔ مخصوص جمعیت هلال احمر افغانی در ولایت هرات، مسئولان این نهاد از دستاوردهای بشردوستانه و خدمات گستردهٔ خود در حوزهٔ غرب کشور گزارش دادند.

بر اساس آمار رسمی، هلال احمر افغانی تنها در سال گذشته به بیش از ۵۳۶ هزار بیمار خدمات صحی ارائه کرده و برای ۱۸ هزار خانوادهٔ آسیب‌دیده از حوادث طبیعی و بحران‌های انسانی کمک‌های غذایی و غیرغذایی توزیع نموده است — آماری که از نقش پررنگ این نهاد در میان ساختار محدود خدمات اجتماعی افغانستان حکایت دارد.

هلال احمر؛ ستون بی‌صدای مدیریت بحران

داکتر عبدالبصیر رحمانی، رئیس زون غرب جمعیت هلال احمر افغانی، در این مراسم گفت که این نهاد با تکیه بر اصل شفافیت و روحیهٔ انسان‌دوستی، در خط مقدم پاسخ‌گویی به نیازهای فوری مردم قرار دارد.

او با اشاره به فشارهای ناشی از فقر، مهاجرت و حوادث طبیعی افزود: «هلال احمر همواره تلاش کرده تا با پشتکار و هماهنگی با مردم و خیرین، دردهای انسانی را التیام بخشد. از تمام نیکوکاران می‌خواهیم در این مسیر با ما همراه باشند».

در همین حال، مولوی احمد راشد، رئیس نمایندگی هلال احمر در هرات، تأکید کرد که فعالیت نهادهای بی‌طرف و غیردولتی در شرایط شکنندهٔ کنونی کشور، برای حفظ تعادل انسانی و کمک به آسیب‌دیدگان حیاتی است.

نقش اجتماعی و اعتماد مردمی

جمعیت هلال احمر افغانی، به‌عنوان نهادی مستقل و غیردولتی، در دو دههٔ گذشته به یکی از قابل اعتمادترین نهادهای امدادرسان در افغانستان تبدیل شده است.

این نهاد نه‌تنها در حوزهٔ درمان، بلکه در عرصه‌های بازسازی، حمایت از یتیمان، زنان بی‌سرپرست و تداوی کودکان مبتلا به بیماری‌های قلبی فعالیت دارد.

شمار زیادی از شهروندان هرات در حاشیهٔ این مراسم، از امدادرسانی «بی‌طرفانه و به‌موقع» هلال احمر تمجید کردند و گفتند که حضور فعال داوطلبان این نهاد در زمان بحران، نشانه‌ای از امید و اعتماد اجتماعی در میان مردم است.

هفتهٔ همبستگی؛ از مردم برای مردم

به‌گفتهٔ مسئولان، هرسال در جریان هفتهٔ مخصوص هلال احمر، کارمندان و داوطلبان این نهاد از طریق فروش بلیط‌های نمادین اعانه، کمک‌های مردمی را گردآوری می‌کنند.

درآمد این کمک‌ها برای حمایت از یتیمان، زنان بی‌سرپرست و درمان کودکان فقیر مبتلا به سوراخ قلب اختصاص می‌یابد.

این اقدام، به گفتهٔ ناظران محلی، نمادی از پیوند انسانی میان مردم و نهادهای مدنی در شرایط دشوار اقتصادی افغانستان است — جایی که امید، اغلب از دل همدلی و داوطلبی زنده می‌ماند.