الجزیره: تهران شاهد تشییع تاریخی پیکر آیتالله خامنهای با مشارکت گسترده بینالمللی بود
از نخستین روزهای ماه محرم، حال و هوای هرات کاملاً دگرگون شده است. در محلههای مختلف، به ویژه در شهرک جبرئیل، پرچمهای سیاه و کتیبههای پارچه ای «یا حسین(ع)» و «یا ابوالفضل(ع)» بر فراز مساجد، کوچهها و هیئتهای مذهبی برافراشتهاند. اینجا، نفسها با نام حسین(ع) پیوند خورده و قدمها با عشق به سمت مساجد و حسینیهها سنگینتر میشود.
مراسم عزاداری، هر روز از زمان اذان مغرب، وقتی که بیشتر مردم از محل کار برمیگردند، آغاز میشود؛ در همان ساعات اولیه شب، شور حسینی فضای کوچهها و خیابانهای جبرئیل را پر میکند و این حال و هوا تا نیمههای شب ادامه دارد. بوی اسپند، عطر چای تازه و صدای همهمه مردم، گرما و صفای خاصی به این شبهای محرمی میبخشد.
محمدحسین، یکی از جوانان فعال در مسجد محل، از آغاز محرم هر روز در مراسم حضور دارد.
او میگوید: «امسال واقعاً مراسمها با شکوهتر است؛ از چند روز پیش، جوانان و نوجوانان با تمام توان مشغول آمادهسازی مساجد و برپایی موکبها بودند؛ هرکسی هرچه در توان داشت، آورده؛ یکی پرچم، یکی سماور، یکی چای، و دیگری دست و دل خودش را برای خدمت به امام حسین(ع) گذاشته».
با نزدیک شدن به روزهای تاسوعا و عاشورا، موکبهای بیشتری در جبرئیل و سایر مناطق هرات برپا میشوند. این موکبها تنها محل توزیع نذر و چای نیستند بلکه به مدرسهای برای گفتگو، آموزش و زنده نگهداشتن فرهنگ عاشورایی تبدیل شدهاند.
سید هاشم، عزادار دیگری که مشغول نصب یک بنر بزرگ با شعار «لبیک یا حسین» است، میگوید: «امام حسین(ع) قیام کرد برای خدا، نه برای قدرت. ما هم اینجا جمع شدهایم که از او درس بگیریم؛ درس آزادگی، ایثار و برادری. این فقط یک عزاداری ساده نیست، بلکه یک پیام بزرگ برای همهی ماست».
او دست روی پرچم سیاه میکشد و با نگاهی پر از افتخار ادامه میدهد: «این مراسمها فقط مخصوص شیعیان نیست؛ هرسال برادران اهل سنت هم در کنار ما هستند. محرم در هرات یعنی وحدت، یعنی همه یک صدا میگویند لبیک یا حسین(ع)».
امسال، هرات بیش از هر زمان دیگر، رنگ و بوی محرم گرفته است. مساجد یکی پس از دیگری سیاهپوش شدهاند، کوچهها و خیابانها با کتیبههای محرمی و پرچمهای عزا آراستهاند. در هر گوشهای از این شهر، صدای نوحهخوانی و زمزمه یا حسین(ع) شنیده میشود.
گویی این روزها، هرات به یک کربلای کوچک تبدیل شده؛ شهری که در آن عشق به حسین(ع) مرز و قومیت نمیشناسد و هر گوشهی آن، یادآور آزادگی، ایثار و برادری است؛ این را از همین دوندگی های بدون توقع میتوان دریافت کرد.
