از هریوا تا نیشابور؛ شاعران دو سوی مرز بر یک روایت مشترک فرهنگی تأکید کردند
هرات بار دیگر به یکی از کانون‌های گفت‌وگوی فرهنگی میان ایران و افغانستان تبدیل شد؛ جایی که شاعران، پژوهشگران و فرهنگیان دو کشور در همایش ادبی «از هریوا تا نیشابور» گردهم آمدند و بر پیشینه مشترک تمدنی، پیوندهای تاریخی و ضرورت گسترش رفت‌وآمد فرهنگی میان دو سوی مرز تأکید کردند.
خبرگزاری وطن24 گزارش می‌دهد: این همایش با میزبانی هرات و انجمن ادبی این شهر و با حمایت وزارت امور خارجه برگزار شد و در آن، سخنرانان از شعر و ادبیات به‌عنوان یکی از مهم‌ترین زمینه‌های پیوند میان مردم ایران و افغانستان یاد کردند.
صلاح‌الدین جامی، رئیس انجمن ادبی هرات، در این همایش گفت که هدف اصلی فرهیختگان دو کشور، تحکیم پیوندهایی است که بتواند به تقویت همگرایی ملت‌های منطقه، به‌ویژه خراسانیان، منجر شود.
داوود منیر، عضو انجمن ادبی هرات، نیز با اشاره به اهمیت این گردهمایی گفت که برگزاری چنین برنامه‌هایی فرصتی برای تجدید خاطرات و زنده‌کردن فرهنگ مشترک میان مردم ایران و افغانستان فراهم می‌کند.
در ادامه، علیرضا قیامتی، شاهنامه‌پژوه ایرانی، با اشاره به جایگاه تاریخی و فرهنگی هرات اظهار داشت که استادان و فرهنگیان ایرانی بر بالندگی و رشد بیشتر فرهنگ این شهر تأکید دارند؛ شهری که به گفته او، کوچه‌هایش همچنان عطر شیراز، نیشابور و بلخ را با خود دارد.
مجتبی فدایی، شاعر ایرانی، نیز هرات را فراتر از تصور اولیه خود توصیف کرد و گفت که این شهر از نظر پیشینه تاریخی و اماکن فرهنگی و تاریخی، ظرفیت‌های چشمگیری دارد. او تأکید کرد که این حرکت باید سرآغاز یک همکاری مشترک در حوزه تمدن و فرهنگ باشد.
در بخش دیگری از این نشست، استاد رفعت، پژوهشگر رسانه‌ای و ادبی، بر تسهیل رفت‌وآمد فرهنگیان میان ایران و افغانستان تأکید کرد و خواستار فراهم‌شدن زمینه سفر آنان بدون نیاز به روادید شد.
او گفت که افغانستان و ایران دارای یک تمدن و تاریخ مشترک‌اند و نباید مرزهای سیاسی باعث دوری مردم دو کشور از یکدیگر شود.
این دیدار در حالی برگزار شد که شرکت‌کنندگان، تقویت ارتباط میان نهادهای ادبی و فرهنگی دو کشور را از نیازهای مهم برای تداوم این روند دانستند.
برگزارکنندگان این همایش ابراز امیدواری کردند که چنین نشست‌هایی بتواند زمینه‌ساز ارتباط گسترده‌تر میان شاعران، نویسندگان، پژوهشگران و نهادهای فرهنگی ایران و افغانستان و گامی در جهت بازتعریف پیوندهای دیرینه فرهنگی در منطقه باشد.
دیدگاهتان را بنویسید